Onze reis met als hoogtepunt Opening Semilla de Esperanza y Amor op 19 januari 2011
Bij deze ons verslag en foto’s van de opening van het nieuwe educatieve centrum Semilla de Esperanza y Amor!
Op 01 januari zijn wij vertrokken. Eerst 10 dagen Mexico en daarna 12 dagen Guatemala met als hoogtepunt de opening van het nieuwe educatieve centrum.
In Mexico hebben wij een rondreis gemaakt in Chiapas, het zuidelijke deel van Mexico, grenzend aan Guatemala. Wij hebben een privereis gehad met als reisgids Christine, onze gids van 3 jaar geleden. Inmiddels is Christine een goede vriendin van ons, zij is ook degene die ons in contact gebracht heeft met Los Ninos.
We hebben een weefworkshop gedaan met Mayavrouwen en gekookt met een Mayavrouw. Waanzinnig leuk om te doen!
Alda achter het weefgetouw!
Margret maakt ook haar eigen sjaaltje!
We hebben een aantal projecten bezocht in Mexico. Mooi om te zien hoe men hier met projecten werkt. Een project is van een Mexicaanse man, Raoul! In de bergdorpjes San Jose en San Juan heeft hij een aantal dingen opgezet. Een kas waar bloemen gekweekt worden, een schooltje, handvaardigheid voor kinderen, een klein schooltje. Het grote probleem in deze dorpjes is dat er nauwelijks water is. Momenteel wordt er bekeken wat de mogelijkheden zijn tot het maken van waterreservoirs. Normaal gesproken kom je niet in deze projecten, o.a. om de bevolking te beschermen. Dit was voor ons duidelijk merkbaar. Een aantal kindjes begonnen meteen te huilen toen ze ons zagen en hoorden praten!
Een familie uit het arme bergdorpje San Juan (in de buurt van San Cristobal de las Casas)
Een werkplaats gemaakt door de lokale bevolking in San Jose!
Ook hebben we een moederproject bezocht in San Cristobal de las Casas. Hier worden jonge meisjes opgevangen die zwanger zijn. Ze zijn meestal ongewenst zwanger en worden verstoten uit de gemeenschap. Een maand voor de bevalling komen ze in dit opvangtehuis en blijven tot een maand na de bevalling. Indien nodig kunnen ze altijd langer blijven. De meeste meisjes zijn tussen de 12 en 17 jaar. Ook is er opvang voor andere kinderen, krijgen vrouwen analfabetiseringslessen, is er een echte (kleine champignonkwekerij), kunnen de armste mensen voor zeer weinig geld een beetje kleding kopen. Het gebouw is erg onderkomen en ziet er vervallen uit. Vrouwen kunnen wel boetseren. Opvallend is dat er veel beeldjes gemaakt worden van zwangere vrouwen met blote borsten. Ook is er een meditatieruimte waar vrouwen leren om dichter bij zichzelf te komen en te blijven.
De enigste ruimte waar iets aan gedaan is is de “verloskamer”. Hier staat een bed, een weegschaal en een lamp waar kinderen onder gelegd worden als ze te vroeg geboren zijn. Waar dringend vraag naar is is bijvoorbeeld een couveuse, en verder het opknappen van het gebouw!
Diverse lokalen zien er zo uit!
Een onderkomen ruimte waar de kinderen verblijven!
De verloskamer. De enigste ruimte die opgeknapt is!
Verder hebben we in Mexico ook de Lacandon Indianen bezocht. Dit was een hele ervaring en een hele belevenis. Ze leven aan de rand van het oerwoud. De mannen en jongens dragen allemaal witte tunieks. Een prachtig gezicht. Je voelt je hier direct thuis en heel welkom.
Ook hebben we een tocht door de jungle gemaakt waar een gids meeging die ons veel verteld heeft over geneeskundige planten en kruiden. Ook hebben we hier een schoonheidsbehandeling gehad….
Buiten deze dingen hebben we een canyon gemaakt in de Sumerido, hebben we een pottenbakkersdorp bezocht, een aantal kleine dorpjes rondom San Cristobal met Mayarituelen in een kerkje.
Op 11 januari zijn we doorgereisd naar Guatemala. Eerst 2 nachtjes aan het meer van Atitlan om wat bij te tanken en even in een super de luxe hotel en idem bedjes voordat we doorreizen naar Antigua, waar we de rest van de tijd in een gastgezin verblijven.
Zonsondergang aan het meer van Atitlan - Panajachel.....
En dan zijn we in Antigua!
We hebben mam, Margret en Truus allerlei highlights laten zien in Antigua. Het meest belangrijke waar deze reis om begonnen is, is natuurlijk het nieuwe educatieve centrum.
We zijn direct met Lys gaan kijken naar het nieuwe gebouw. Toen de deur openging wisten we niet wat we zagen! Natuurlijk hebben we een jaar lang bijna iedere week foto’s ontvangen van Ana-Maria. Nu realiseren we ons dat tussen het zien van foto’s en het gebouw in het echt te zien een hele grote wereld van verschil is. Het is veel groter dan we verwacht hadden, de kleuren zijn prachtig, de lokalen zijn inmiddels grotendeels ingericht, er zijn nieuwe boeken gekocht. Er zijn echte jongens en meisjestoiletten en daarnaast nog aparte toiletten voor de leerkrachten. Lys heeft haar eigen kantoor. Er is een echte keuken en het doet ons zo goed om te zien dat er een ware kantine is waar de kinderen tussen de middag kunnen eten. Het is allemaal overdekt, de kinderen zitten droog, zonder vliegen, zonder honden. Het is allemaal zo netjes en keurig en zo fris!! We kijken onze ogen uit!! Tot onze grote verrassing is er ook een lokaal naar ons genoemd. Te gek als je dit zo ziet staan. We realiseren ons met de minuut meer dat we het hier allemaal voor gedaan hebben!! En we weten ook dat wij ons hart verloren hebben aan dit prachtige bergdorpje met al haar kinderen, Lys, leerkrachten, bevolking enz.
Ook mam, Margret en Truus zijn erg onder de indruk!! Iedereen wordt een beetje stil en zeker emotioneel….
Het kleuterlokaaltje!
Het computerlokaal
Ons eigen lokaal
Dit was onze eerste kennismaking met het nieuwe gebouw! Heel ontroerend.
Ook hebben we een ochtend gekookt voor de daklozen. Heel erg mooi om te doen!
Verder hebben we een aantal zeer arme gezinnen bezocht in San Mateo. Hierover lezen jullie meer op een andere pagina. Dit willen we graag gescheiden houden. Het past voor ons gevoel niet in het beeld van de feestelijke opening en graag willen we gaan bekijken of we iets voor deze families kunnen gaan doen vanuit Nederland. Zie hiervoor de pagina families San Mateo.
Op 19 januari is het dan eindelijk zover. De officieele opening. We zijn allebei een beetje gespannen en wat onrustig ‘s morgens. We weten niet wat er allemaal staat te gebeuren. Dus wandelen we ‘s morgens samen met mam, Truus en Margret wat door Antigua, winkelen wat. Na de lunch maken we ons klaar voor het grote feest ‘s middags.
We worden opgehaald door Ana-Maria en wachten bij het oude gebouwtje. Druppelsgewijs komen er wat kindjes aan, een aantal leerkrachten, er verzamelen zich een aantal ouders. Uiteindelijk komt Lys aanlopen met de rest van de leerkrachten. De leerkrachten hebben we allemaal in echte uniformen gestoken en het ziet er prachtig uit! Allemaal blauwe blouses en zwarte broeken. Heel chique!! Dan komen er een aantal kinderen met spandoeken die ze zelf gemaakt hebben, met diverse teksten die betrekking hebben op San Mateo, de kinderen en het nieuwe gebouw! De kinderen lopen voorop met deze spandoeken, wij allemaal er achter aan. Buiten ons zijn er heel veel andere buitenlanders die ieder op hun beurt een steen bijdragen aan San Mateo. Belgen, Nederlanders, Amerikanen, Canadezen, Duitsers. We lopen in een stoet van oude gebouw naar het nieuwe gebouw. Daar verzamelt iedereen zich.
Lys roept een aantal mensen bij zich die iets voor haar gedaan hebben. Na een toespraak vraagt ze ons of wij het centrum officieel willen openen. Wat een eer!! Samen knippen we het lintje door en wordt de deur opengemaakt. Nu houden we het echt niet meer droog………. Wat een ontlading en wat een emoties! Geweldig, fantastisch. Iedereen wordt door het gebouw rondgeleid. Alle lokalen zijn genoemd naar mensen die iets voor San Mateo betekenen en ieder mag zijn eigen lokaal officieel openen. Uiteindelijk komen we bij de deuren die leiden naar de speelplaats. Als deze deuren geopend worden zitten op de speelplaats alle kinderen van het project, samen met hun ouders. Er knalt vuurwerk, er hangen ballonnen, het is een groot feest! Vervolgens worden er diverse toespraken gehouden, worden er dansjes gedaan door de kinderen, door de leerkrachten, door mensen uit het dorpje zelf. Ook wij hebben een toespraak voorbereid en lezen deze voor! De hele middag is het een groot feest en iedereen geniet met volle teugen. Uiteindelijk is er gekookt voor alle aanwezigen en staat er limonade klaar.
De middag vliegt voorbij, we genieten, stralen, lachen en huilen van geluk! We weten nu zeker…. Hier doen we het voor en zullen we ons ook de komende jaren in blijven zetten voor het prachtige dorpje en alle lieve kindjes en mensen!!
De foto’s spreken voor zich!!
Oranje boven!!
Het nieuwe eetlokaal voor de kids!
Een gezellig onderonsje!
Wat een schatje he!
De toespraak!
Het hele team met hun nieuwe uniformen!
De kinderen bereiden zich voor op hun dansje!
Een echte koelkast!
Samen met El Ferre, de handvaardigheidleraar in ons eigen lokaal!
Ana-Maria maakt een vreugdedansje in haar computerlokaal!
De voorraadkast
De hele buitenlandse club bij elkaar!
Ook de jongens dansen vrolijk mee!
Deze speech hebben wij voorgedragen tijdens de opening op 19 januari 2011:
Speech voor de opening van het nieuwe gebouw van Semilla de Esperanza y Amor op 19 januari 2011.
Wij willen om te beginnen iedereen van harte welkom heten op deze hele bijzondere dag. In het bijzonder mijn moeder, tante en vriendin die bij dit hele speciale moment aanwezig zijn.
09 september 2009, onze trouwdag. Daarna als invulling van onze huwelijksreis op 12 september 2009 naar Guatemala, niet zomaar. Wij wilden graag iets voor andere kinderen betekenen omdat wij maar al te goed beseffen hoe goed onze vier kinderen het in Nederland hebben.
Wij kwamen terecht in het mooie project van Los Ninos, Semilla de Esperanza y Amor. Dit mooie project, met een prachtvrouw als directrice, Lys Flores. Wij hebben ons hart hier verloren aan alle families, aan alle kinderen, aan alle lieve mensen die we het laatste 1,5 jaar hebben mogen leren kennen.
De situatie zoals wij die aantroffen was niet al te best. Het regende, les geven was nauwelijks mogelijk, het schooltje was veel te klein.
Op enig moment kregen wij de vraag van Ana-Maria of we er over na wilden denken om samen met Stijn een stukje grond te kopen en hier een nieuwe school te bouwen!
Dit was iets wat wij nooit hebben durven dromen en het zou voor iedereen in San Mateo iets fantastisch zijn.
Wij bezochten een terrein samen met Lys, Ana-Maria en Knut, wat voor ons op dat moment meer op een jungle leek dan op een bouwterrein, wat uiteindelijk aangekocht is.
Wat voor ons helemaal een verrassing was, is dat we begin januari in Nederland een gesprek hadden met Jan Jongerius, voorzitter van de Stichting Los Ninos in Nederland. Op dat moment kregen wij te horen dat Los Ninos dit fantastische project wilde adopteren, er een heel mooi bedrag bij wilden doen en er op deze manier in een keer een goede, mooie en grotere school gebouwd kon worden.
Al die tussenliggende maanden, tot op dit speciaal en bijzondere moment, heeft Ana-Maria ons nooit in de steek gelaten. Bijna iedere week stuurde zij ons foto’s, zodat wij in Nederland de bouw goed hebben kunnen volgen.
Daarom willen we van dit moment ook even gebruik maken om Ana-Maria te bedanken voor alles wat ze voor ons gedaan heeft en nog steeds doet.
Zeker ook willen we Stijn bedanken voor zijn fantastische inzet en geweldige bijdrage. Wij hebben er een lieve vriend bij gekregen.
Ook architect Knut dragen wij een warm hart toe. Hij heeft de hele periode, voor en tijdens de bouw, iedereen bijgestaan met zijn wijze raad en daad.
Daarnaast zijn er in Nederland nog een heleboel mensen geweest die ons ondersteund hebben en dit nog steeds doen. Vele activiteiten hebben wij georganiseerd, vele uurtjes (nacht)werk hebben we met veel liefde geïnvesteerd voor SEA.
Met de opening van het nieuwe gebouw, houdt het voor ons niet op. Wij dragen iedereen van SEA een zeer warm hart toe en zullen ook in de toekomst ons hard maken voor dit geweldige project.
Lys, wij hebben zeer veel bewondering voor jou. Zoals je altijd klaar staat voor je dochters Wendy en Madelin, de kinderen van het project, de ouders, de leerkrachten en alle vrijwilligers die er inmiddels in San Mateo geweest zijn. Wij zijn jou als een dierbare vriendin gaan zien en wij zullen jaarlijks naar San Mateo terugkeren om te kijken hoe het met jullie allemaal gaat. Wij hebben jullie diep in ons hart gesloten.
Wij hebben nog iets voor je gemaakt als blijvende herinnering aan alles wat voor afgegaan is aan de bouw en tijdens de bouw van dit prachtige gebouw waar we met zijn allen bijzonder trots op zijn.
Wij zijn dankbaar dat wij hier ons steentje aan bij hebben mogen dragen.
